Każde płótno to emocjonalna kartografia.
Maluję granicę między chaosem a porządkiem – próg, gdzie rozsądek spotyka się z szaleństwem, gdzie uczucie staje się formą. Moja praca nie jest ilustracją; to wykopaliska. Każda powierzchnia skrywa zapis świadomości: napięty, transcendentny, liminalny, paradoksalny.
Dualizm znajdujący się w centrum mojej praktyki nie jest tematem, który ilustruję z zewnątrz. To stan, który maluję od wewnątrz – ta sama niestabilność, która czyni nas ludźmi, wyrażona w pigmentach i skali.
Zebranie tej pracy oznacza posiadanie mapy tego wewnętrznego terytorium – nie dekoracji, ale dokumentacji.