ปรัชญา

ผืนผ้าใบแต่ละผืนเป็นภาพเขียนแผนที่ทางอารมณ์

ฉันวาดเส้นแบ่งระหว่างความโกลาหลและความเป็นระเบียบ - เกณฑ์ที่สติพบกับความบ้าคลั่ง ที่ซึ่งความรู้สึกกลายเป็นรูปแบบ งานของฉันไม่ใช่งานภาพประกอบ มันคือการขุดค้น แต่ละพื้นผิวมีบันทึกแห่งจิตสำนึก: ตึงเครียด เหนือธรรมชาติ จำกัดขอบเขต และขัดแย้งกัน

ความเป็นคู่ที่เป็นหัวใจสำคัญของการปฏิบัติของฉันไม่ใช่หัวข้อที่ฉันแสดงให้เห็นจากภายนอก มันเป็นสภาพที่ฉันวาดจากภายใน — ความไม่มั่นคงแบบเดียวกับที่ทำให้เราเป็นมนุษย์ ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นเม็ดสีและเกล็ด

การรวบรวมงานนี้คือการถือแผนที่ของอาณาเขตภายในนั้น ไม่ใช่การตกแต่ง แต่เป็นเอกสารประกอบ